paradoksy

szczęśliwi szukają prawdy
doświadczeni szukają szczęścia

Ania Wiatr

w połowie aktu drugiego

w połowie aktu pierwszgo

Freeway Quintet w Schodach Donikąd

Plac Dawida

Plac Dominikański

Kozanowska

fot. Asia

Pani gospodyni, proszę ratować, stawiać absynt, bo pośniemy. 

Kuba w roli mistrza ceremonii. fot. Asia

fot. Asia

Dziewczyny jedzą jak ptaszki i piją z naparstków. fot. Asia

Zarosłeś, chodź tu.

Marcin wziął chłopaków na skarpetki. Niech ta opowieść skończy się w tym miejscu...

Panowie, wielki dzień!

Jadę z Biskupina na Kozanów przez ulicę Zaolziańską. Ten przystanek w połowie drogi wlał we mnie nowego ducha, prawdopodobnie ducha Beethovena, ale nie uprzedzajmy faktów. Z klawiaturą pod pachą, rozładowanym dyktafonem i genialną melodią, która miała odmienić bieg historii muzyki, jadę do domu. Jestem już na innej orbicie, przede mną 30 minut jazdy i wiem, że jeśli przestanę śpiewać tę najwspanialszą linię melodyczną świata, to nie będę miała co nagrywać w domu, bo zapomnę. Po 10 minutach zawodzenia pod nosem i opędzania się od podejrzliwych spojrzeń współpasażerów sięgam ostatniej deski ratunku, czyli wielozębnego potwora, którego tuliłam w ramionach. "Dobra, od jakiego dźwięku zaczyna się melodia? Uuu... Ok, od D. Co jest dalej? Kwinta w górę, kwarta w dół, sekunda mała w górę, sekunda wielka w dół, tercja... Dobra, czyli leci tak..." - i zaczynam grać na klawiaturze. Co miałam w głowie, wklepałam w klawisze licząc, że najlepszy z automatów, czyli palce pianisty, odtworzą to, czego głowa nie pamięta. I tak grałam przez całą drogę, bez fonii, na Beethovena.

Nie wiem gdzie popełniłam błąd. Może niepotrzebnie biegłam do mieszkania, może zbyt długo opowiadałam tę historię chłopakom zdziwionym i zaskoczonym tym nagłym przypływem natchnienia, może Kaput robiąc zdjęcie zabrał moją duszę (może Indianie mieli rację!) a wraz z nią najgenialniejszy z pomysłów. Gdy podłączyłam klawisz do prądu i uderzyłam w klawisze okazało się, że gram coś pomiędzy "Kurki trzy" i "Ostatnią niedzielą". Panowie wyszli z salonu.

Jednak nie poddaję się. Wciąż czekam na swoje wielkie natchnienie i na wszelki wypadek zawsze mam naładowaną baterię w telefonie z dyktafonem.

z OPTu

elementy Zaolziańskiej

The Sound Office w Ludwigsburgu

pomalowane

co tu się dzieje?

to był bardzo miły prezent!

ośrodek

ogrzewam się ciepłem miejsca
które niedługo zgaśnie
na brzegu filiżanki
scałowuję ostatni oddech

napełniam się tą chwilą

Tylko we Lwowie!

Losy wyjazdu do Lwowa ważyły się do ostatniej chwili. Sierpień mijał pod znakiem egzaminów poprawkowych, sesji zdjęciowych i trasy z zespołem. W tym czasie mój paszport stracił ważność a ja stanęłam przed zadaniem udowodnienia urzędnikom, że bardzo potrzebuję paszportu tymczasowego. Na nic zdało się załatwianie papierów przez Zyge, które miały potwierdzić, że przyjeżdżam w ramach polsko-ukraińskiej wymiany artystycznej: "Proszę pani, takiej sprawy nie mogę przyklepać, bo jedzie pani w celach zarobkowych, na koncerty. Gdyby pani ktoś umarł i jechałaby pani na pogrzeb, albo leczyć się za garnicę, to owszem... - Ale ja nie jestem chora! - To niech pani będzie." Po kilku wizytach u lekarzy w końcu znalazłam takiego, który stwierdził u mnie zaburzenia psychiczne. Wszystko się zgadzało, a ja dostałam paszport od ręki. 6 godzin później siedziałam w pociągu do Przemyśla i czekałam na Asię, która miała do mnie dołączyć w Rzeszowie. Reszta na zdjęciach...

Nie śpimy, trzymamy krzesła.

zestaw obowiązkowy

Andrij - nasz gospodarz

Zyga

Chciałam zrobić zdjęcie Joannie, która odpływała w podróży, ale pomyślałam, że ją oszczędzę. Woda zamiast Asi.